E-learning Wprost

Każdy, kto chce się kształcić w taki sposób musi obrać konkretny cel i opracować plan działania, który jest realizowany krok po kroku, a nie przypadkowo, doraźnie. W praktyce powinna robić to uczelnia. Ważna jest więc umiejętność planowania, realizacji zgodnie z założeniami i oceny tego, czego się dowiedzieliśmy w trakcie nauki. Umiejętność uczenia się jest bowiem jedną z najważniejszych umiejętności, jakie będą potrzebne w przyszłości każdemu.

Nowoczesne formy kształcenia powinny więc zakładać ustandaryzowane podejście do kształcenia, pewne konkretne etapy, które można określić, jako:
1.    baza wiedzy – stan wyjściowy, dotychczasowy stan wiedzy na temat jakiegoś zjawiska, problemu, zakresu zagadnień, realizowany w praktyce przy pomocy takich narzędzi jak np. podręcznik, wykład, prezentacja
2.    nauka przez praktykę – realizowana np. w postaci warsztatów, umożliwiająca pracę na konkretnych przypadkach, przykładach, zastosowania zdobytej wiedzy w praktyczny sposób; w matematyce np. jako rozwiązywanie konkretnych zadań, w marketingu np. praca na case studies.
3.    sprawdzenie umiejętności stosowania wiedzy w praktyce – pokazującej samodzielną umiejętność zastosowania zdobytej wiedzy w konkretnym przypadku w praktyce
4.    konsultacje – dające możliwość rozmowy z wykładowcą, ekspertem na temat tego, jakie pytania zrodziły się w trakcie nauki, w praktycznym jej zastosowaniu. Najwięcej pytań rodzi się w momencie zrozumienia jakichś zagadnień, problemów a także w czasie prób zastosowania wiedzy w rzeczywistych przypadkach (w edukacji szkolnej nie ma zazwyczaj możliwości i czasu na uzyskanie tych odpowiedzi. Absolwenci wiedzę taką zyskują zazwyczaj sami w momencie gdy zaczynają pracę. Konfrontując teorię z praktyką do odpowiednich wniosków zazwyczaj muszą dochodzić sami.)
5.    repetytorium – powtórzenie i przypomnienie najważniejszych elementów, zagadnień w celu dokonania podsumowania przed egzaminem (w edukacji zazwyczaj ogranicza się niestety jedynie do samodzielnego przypomnienia materiału, zapamiętanych definicji, zagadnień przez studenta przed sesją)
6.    egzamin – sprawdzenie wszystkich elementów i umiejętności, które zdobyło się w procesie kształcenia
7.    ewaluacja – ocena procesu kształcenia, efektów, podsumowanie; w praktyce edukacyjnej realizowany np. jako egzamin końcowy sumujący wszystkie umiejętności kształcone w tym procesie

Proces ten jest oczywiście ciągły, a więc od oceny należy ponownie przejść do refleksji nad stanem wiedzy (baza wiedzy), analizy sytuacji itd.

Wymienione elementy wchodzą w skład każdego procesu kształcenia, który ma uczyć praktycznie –nauk ścisłych, jak i przedmiotów humanistycznych. Wymaga to jednak zaangażowania zarówno ze strony tych, którzy uczą się – studentów, uczniów, jak i tych którzy uczą innych czyli wykładowców, nauczycieli.

Taki model jest przykładem nowoczesnego podejścia do edukacji. Pozwala on na kształcenie świadome i adekwatne do potrzeb, na odejście od modelu „Zakuć, zdać, zapomnieć". Tego typu edukacja jest więc praktyczna, a nie oderwana od rzeczywistych wymagań rynku. Pozwala również na kształcenie umiejętności przydatnych w późniejszej pracy zawodowej. Całości towarzyszy oczywiście proces kontroli jakości, a więc sprawdzania, czy wszystkie elementy są realizowane wg założeń.